Borgir - New York í september III

Eftir Guggenheim safnaferð rölti ég seint og um síðir eftir 86 stræti til að finna Subway sem tæki mig heim. Villtist auðvitað inn í Barnes og Noble bókabúð á þremur hæðum og hellti mér í slúðurblöðin áður en ég fann listaverkabækurnar. Amerískar bókabúðir eru sannarlega fullar af gulli. Þær eru að visu misjafnar og sumar eru óttalega flatar og "kommersíal" en aðrar eru þannig að maður gæti bara verið þar allan daginn bókstaflega. Þannig var þessi bókabúð þó ég saknaði þess að geta ekki sest niður og látið fara vel um mig, en hvert sæti var skipað(aftur komum við að mannfjöldanum) Ætlaði að finna góða bók um einhvern amerísku málarana, en fór út með bók um aldeilis frábæran listamann Antonio López Garcia sem er nýtt rannsóknarefni.

Flottur málari - Antonio Garcia Lopez

Það sem dró mig að honum þegar ég fletti bókinni hratt var ekki þessi svolítið djarfa forsíða heldur voru það verk hans af borginni Madrid þar sem hann býr og hvernig hann hefur fylgst með borginni þróast og málað hana frá ýmsum sjónarhornum og skiptir myndunum upp, málar á tré og skeytir myndunum saman. Hann vinnur líka mikið figúratíft td. stóra skúlptúra af fólki sem minna á líkneski. En svo þegar ég fór að skoða bókina betur og lesa mér til þá er þetta stórt nafn í alþjóðasamhengi og sérstaklega á Spáni. Verk hans minna mig í útfærslu sumpartinn á verk Kiki Smith, fígúrurnar minna mig á blöndu af Steinunni Þórarinsdóttur, helgimyndir af dýrlingum, málverk Degas frá upphafsárum hans, en líka á sum verk málarans Ninu Sten Knudsen. Svo sver hann sig auðvitað í spænsku málarana svo sem eins og Goja.

Hm hm nokkrar bækur...

Bókabúðir safnanna voru ærið misjafnar. Oft meira með hluti og framleiðslu en góðar bækur. Bestu bækurnar fann ég á Whitney safninu og hefði viljað kaupa miklu meira þar en ég gerði. En einhversstaðar verður maður að draga mörkin. Þar eru bækur um einstaka listamenn í góðu úrvali, katalógar gerðir af safninu eru með miklar upplýsingar og góðar myndir og loks voru margar bækur þar hreinlega til "innspýtingar" og þar var af nægu að taka. 

Eitt af mörgum fríblöðum sem liggja frammi í bókabúðum og galleríum með
frábærum greinum um menningu, stefnur og strauma, gagnrýni um sýningar ofl. 

Þessa bók langar mig að glugga í,
alltaf áhugaverður Hockney

Richard Diebenkorn -
Afhverju keypti ég hana ekki!!! 

Wayne Thiebaud -
Hefði nú ekki munað öllu að kippa þessari með.

Edward Hopper - Þessa keypti ég þó.

Mörg áhugaverð verkefnin í þessari bók 

og koma hausnum af stað.

Borgir - New York í september IV

Whitney Museum í New York kíktu á það hér... er strax orðið uppáhaldssafnið mitt. Ég fór þangað með strætó númer M4 frá 110 stræti og það var ótrúlega gaman að sitja í strætónum og horfa á mannlífið ofan frá. Ég krækti fyrir Central Park og eftir Museum Mile eða Fifth Avenue og það kom mér á óvart hvað ég sá mörg söfn þarna. Þau bíða betri tíma, kannski næstu heimsóknar. 

Á Whitney Museum fannst mér rýmin ekki yfirþyrmandi, hver hæð nokkuð viðráðanleg og hægt að fara upp með stórri lyftu eða labba upp(eða niður) stigana sem voru með dökkum flísum en upplýstir og ekki fullir af fólki. Ég byrjaði efst uppi og sá strax heilt herbergi með verkum eftir Brice Marden sem ég hef ótrúlegt dálæti á. Þar voru stór málverk með frjálsum hringjum sem hann er þekktur fyrir og málar með sprekum og hefur ótrúlegt vald á fletinum. En þar sá ég líka myndir frá honum sem ég hef ekki séð áður, "graphyte" teikningar margunnar með vaxi og blýjanti. 

Þarna sá ég stór málverk eftir "vinkonur mínar" sem tilheyrðu Abstract Expressionistunum, Grace Hartigan sem kenndi í Maryland Institute og vildi endilega fá mig á sínum tíma og Helen Frankenthaler með risastórt málverk sem hún hafði unnið á ógrunnaðan striga með fáum litum, en sem hver var sterkur og stóð fyrir sínu. Þar sem striginn var ógrunnaður hafði línolían "blætt" meðfram flötunum, en þannig vildi hún einmitt hafa það, hrátt og einfalt. 

Í öðru herbergi verk Jasper Johns "map series" þar sem han skeytir saman stöfum, litum, vaxi, landamærum, blýjanti og í grennd við það verk R. Rauschenbergs og Cy Twombly. Þessir þrír meistarar í áferðum og hvítum lit, hvort sem er á ógrunnuðum striga eða margunnum hvítum með fleiri fleiri umferðum. Á næstu hæð fyrir neðan var lítil sérsýning með verkum Hoppers og nokkurra samtímaljósmyndara og var gaman að bera þau verk saman.

Ein af myndunum á sýningunni

Ég dregst alltaf svolítið að raunsæismálurum. Ekki afþví ég mála endilega raunsætt, heldur afþví það er svo áhugavert að spá í hvernig listamenn útfæra liti og form í því sem við þekkjum. Eins og td. í þessari mynd hér að ofan, verk eftir Edward Hopper(1882-1967) það heillar mig óendanlega hvernig hann notar bláa litinn í himninum og húsunum og gula og græna tóna í trjánum og í gluggunum og rauði liturinn í strompinum og þakinu og örlítið inni í húsinu. Svo finnst mér alltaf merkilegt hvað manneskjurnar sem hann málar eru eitthvað fjarlægar og utan við sig en líka einhver mannleg stúdía í þeim sem er áhugaverð. Sjálfur vildi hann láta myndirnar taa sínu máli og ekki segja of mikið um þær. Svo sem eins og í ljósmynd eftir Philip Lorca di Cordia(1951-)frá Connecticut sem var einn af sýnendunum. Hér má lesa svolítið um hann..

Ljósmynd eftir Philip Lorca di Cordia

Það sem kom mér á óvart við að skoða myndir Hoppers í nálægð var það hversu öruggur málari hann var og verkin vel útfærð. Þó kom það mér mest á óvart hvernig litirnir á striganum eru misþykkir og misglansandi. Hann hefur örugglega blandað þá sjálfur í stórar dollur og ekki alltaf rifið þá nægilega svo stundum er hreinlega bara línolía með smá lit og sést í beran strigann og gljáinn mismikill. Áhugavert.  

Eitt verka Jeff Koons.

Stór retrospektive sýning(Yfirlitssýning) með verkum Jeff Koons(1951-)í öðrum sölum safnsins kom á óvart. Sem segir manni það hversu áhugavert það er að sjá yfirlitssýningar og hversu miklar upplýsingar fást um viðkomandi listamann þegar allur ferill hans er skoðaður. Þá "meikar allt sens" sem hann gerir og sum verk fá meiri dýpt en áður. Hvað sem manni finnst um hann sem manneskju og listamann getur maður ekki annað en dáðst að dirfskunni og hrifist með. Það er þó erfitt að átta sig á því hvort honum er alvara eða bara ríkur og vitlaus. Maður mun aldrei vita það alveg, en hann var td. giftur klámleikkonunni og ítölsku þingkonunni Cicciolinu í 5 ár og risamyndir af þeim "prýða" salina í Whitney. Verk hans seljast á metfjárhæðir og hann hefur sannarlega "meikað það". 

Borgir New York í september II

Eins og sannri dömu sæmir þá tók ég leigubíl á Guggenheim safnið. Leigubílstjórinn skildi engan veginn hvað ég sagði og ég þurfti að hafa mikið fyrir því að finna bókina með nákvæmri adressu og þá var þetta ekkert mál. Safnið er opið til 7:45 á laugardagskvöldum og ég hélt að það væri kannski enginn þarna og ætlaði bara að æða beint inn úr leigubílnum. En þegar ég leit betur þá náði röðin langar leiðir inn í næstu götu. En ég lét mig hafa það og þetta tók fljótt af. Þarna voru algerlega frjáls framlög og strákurinn í miðasölunni tók af mér einn dollara og sagði að það væri fínt. Safnabyggingin sem opnaðu 1959 og hönnuð af risanum Frank Lloyd Wright er í sjálfu sér nóg, arkitektúrinn svo flottur að það er næstum of mikið að setja einhver verk þarna inn. Mannmergðin á safninu hafði aðeins af mér ánægjuna við að vera þarna og stigarnir milli hæða voru trampaðir af miklum ákafa meðan öll heimsins tungumál bergmáluðu. Þarna voru tvær sýningar í gangi.

Verk af sýningunni eftir Gabriel Orozca

Annars vegar var sýning með samtímalist frá Suður- Ameríku "Under the same sun" sem hafði hljómað sem mjög áhugaverð og margir þekktir listamenn að sýna þarna. Kannski var það sú staðreynd að það var ekki nokkur leið að komast á milli verkanna sem gerði það að verkum að mér drepleiddist það sem ég sá, ekkert sem hreif mig eða gerði nokkuð fyrir mig. Kannski hefði ég þurft meiri tíma, kannski var ég pirruð á fólkinu þarna, kannski vantaði mig bara meiri upplýsingar um það sem ég var að sjá, kannski passar þessi sýning alls ekki í þetta rými. Svo er hæpið að sýna eitt verk eftir svo marga stóra saman, getur ekki orðið gott.

Verk eftir Gabriel Orozco(ekki á þessari sýningu)

Hin sýningin Kandinsky before abstractaion sló mig hinsvegar alveg kalda. Þar var komin sýning með verkum Kandinsky frá árunum 1901-1911 m.a. svarthvítar dúkristur og litógrafíur og ætingar, lykilverk frá hans ferli frá upphafsárum hans í myndlist. Á þessum árum flutti hann frá Rússlandi til München og snéri sér alfarið að myndlist. Einfalt myndefni og skýrir fletir og dúkristur hans ótrúlega fallegar. Hefði ekki viljað missa af þessu.

Lykilerk eftir Wassily Kandinsky

Svo er gaman að hlusta hér á leikkonuna Helen Mirren tjá sig um hvað það er sem heillar hana við að horfa á málverk: Helen Mirren um Kandinsky

 

Borgir - New York í september I

Sjálf frelsisstyttan

Það er gaman að skoða og spá í New York sem ég er rétt að byrja að kynnast. Hún er ólík San Francisco sem ég þekki vel eftir dvöl mína þar 2001-2003 og endurnýjaði kynni við í mars sl. Á vesturströndinni er náttúran nær manni, Kyrrahafið rómantískt og stórfenglegt og litrík hús og fólkið sem maður hittir keppist við að hrósa bara einhverju og maður er strax einhvernveginn velkominn. Hér á austurströndinni í New York sem náttúrulega er hjarta og höfuð Bandaríkjanna finnst mér sagan vera við hvert fótmál. Sigling með ferjunni framhjá frelsisstyttunni í boði fylkisins, rifjar upp ótal bíómyndir og sögur af fólki svo sem af íslensku læknishjónin sem sigldu hingað rétt fyrr stríð til náms og bjuggu í nokkur ár en fórust með Goðafossi ásamt börnum sínum undir lok stríðsins. Margir aðrir hafa vafalaust fyrr og síðar komið hingað að freista gæfunnar, ítalskir, írskir, kínverskir, Suður-amerískir, þýskir innflytjendur auk gyðinga og hafa sett svip sinn og karakter á borgina. Skilti, hraði, mannmergð og háhýsi eru landslag borgarinnar og fólkið sem hér býr keppist við að komast áfram, bara eitthvert, inn í næstu lest, yfir götuna eða bara heim. 

Græn tré í Central Park

Eitt hefur komið mér verulega á óvart hér en það eru hin fjölmörgu grænu svæði og þá sérstaklega Central Park sem nær yfir góðan part Mannhattan og þegar maður tyllir sér þar á bekk verðu manni ljóst hversu mikilvægt það er að hafa aðgang að lífi og gróanda.Þar er líka skjól fyrir sólinni í skugga trjánna og leiksvæði fyrir unga sem aldna fjarri ys og þys stórborgarinnar. En einmitt þarna við garðinn vestan megin eru nokkur af helstu listasöfnum borgarinnar. 

Mér finnst oft gott að kíkja á Timeout til að finna út hvað er helst spennandi að finna og hvaða sýningar eru í gangi því satt best að segja er listalífið oft svolítið flókið fyrir utanaðkomandi í stórborginni. En ég byrjaði á að fara á Metropolitan safnið. Leiðin þangað var löng og ströng í gegnum Central Park sem mér fannst að væri bara stutt ganga þvert yfir garðinn reyndist heljarinnar labb í steikjandi hita. En á leiðinni sá ég ýmsar trjátegundir og gat ekki annað en dáðst að fjölbreytileikanum í mannlífinu.

Að sjálfsögðu var löng röð til að komast inn en það gekk þó hratt og vel fyrir sig og svo mátti ég ráða hvað ég borgaði mikið fyrir það. Tillaga(Suggested donation)var 25$ og lét ég mig hafa það. "Þú mátt borga minna" sagði afgreiðslumaðurinn. En ég bara borgaði og brosti(ein voða ánægð með sig). Safnið er mjög stórt og ég var fljót að skauta í gegnum þær deildir sem ég hef ekki áhuga á, en þegar ég kom að vini mínum Caspar David Friedrich og þeim sem fylgdu honum svo sem Johan Christian Dahl, norskur nemandi hans fann ég að ferðin hafði verið þess virði að leggja á sig.Hér má sjá myndina hans: Birkitré í stormi . Ég var mjög hrifin af þessum litlu "stúdíum" þar sem hann skoðar himinninn. Myndirnar þarna voru ekki stórar en þeim mun áhugaverðari. Ég sá myndir eftir fleiri nemendur Friedrichs sem höfðu dvalið langdvölum í Þýskalandi hjá meistara sínum og var gaman að spá í landslagið og tökin sem þeir notuðu hvað var líkt/ólíkt með meistaranum. Í Berlín er heill salur tileinkaður verkum C.D.F. sem er ógleymanlegur og ég man líka þegar ég sá fyrstu myndir hans í Amsterdam. Ég hef séð verk Dahls í bókum en það var gaman að sjá þessar myndir.

Myndin eftir Johan Christian Dahl(afsakið gæðin)

Það var líka magnað að sjá nokkur verka  Eduard Manet af fólki þar sem hann vann með ljósgráan undirtón á striga en teiknaði manneskjuna inn á með olíupastel. Hann nær fram ótrúlegri dýpt í manneskjunni almennt og það minnir mig líka á það hvað það er hægt að nota mismunandi tækni til að skapa góð listaverk. Ég hef oft minnst á verk hans í þessu bloggi en verð alltaf jafn heilluð þegar ég sé myndir hans.

Verk eftir Franz Kline merkt"Untitled" frá 1957 sem
 fór á sögulegu verði á uppboði fyrir nokkru síðan. 

Í nútímadeildinni (Modern Art) voru líka verk eftir marga frábæra listamenn og áhrifamest fannst mér að sjá málverk Franz Kline sem virka ótrúlega áreynslulaus og mögnuð, en eru í raun útspökúleruð og mjög tæknilega útfærð. Hann notaði gjarnan húsamálningu og stóra pensla og gerði litlar skissur af verkunum áður en hann hófst handa. Hér má svo sjá smá upplýsingar um  tækni Franz Kline.   

Sumarið er tíminn...

 Ekki er hægt að segja að það sem af er sumri hafi verið tíðindalítið, enda varla gefist tími til að setja hér inn nokkra færslu. Fyrst voru Bjartir dagar í lok apríl á vinnustofunni með Sumarsýningu, listaverkahappdrætti og stemmingu. Heilmargir litu við og fengu sér miða, skoðuðu myndir og nutu kvöldsins. Allir vinningar gengu út utan einn númer 32. En hér eru nokkrar myndir í tengslum við Bjarta daga. 

Hafnarfjarðarhöfnin er ótrúlega myndræn.

Maður beitir ýmsum brögðum til að auglýsa.

Svo kom þetta skemmtilega símtal í síðustu viku þar sem mér var tjáð að ég hefði verið útnefnd Bæjarlistamaður Garðabæjar 2014 en Menningar og Safnanefnd óskaði eftir tilnefningum frá einstaklingum, bæjarbúum og félagasamtökum. Mikill og skemmtilegur heiður fyrir mig og hvetjandi að geta einbeitt sér að því að sinna myndlistinni. Ég ræð því sjálf hvað ég vil gera af þessu tilefni en líklega verður mér gert háttt undir höfði eftir því sem árinu fleytir áfram og ég ætla að setja mér ný markmið og langar að nýta mér þetta vel. Við sama tilefni var Mannfreð Vilhjálmsson arkitekt útnefndur heiðurslistamaður Garðabæjar og er aldeilis vel að því kominn. En auðvitað ljómaði maður eins og sólin sjálf við þetta tækifæri í Garðaholti og hlý orð og hamingjuóskir úr ýmsum áttum gera mann glaðan. 

Bæjarlistamaður Garðabæjar 2014

Stutt sumarnámskeið hafa verið vinsæl á vinnustofunni. Ég hef haldið nokkur undanfarið ár undir yfirskriftinni "Við höfnina" þar sem unnið er með höfnina og umhverfi hennar og útfært með olíu á striga. Á Sjómannadaginn, suunnudaginn 1. júní ætla ég að standa fyrir sýningu með verkum nemendanna sem stendur þann dag frá klukkan 13-18. Það er gaman að sjá hvað fólk nálgast viðfangsefnið mismunandi og persónuleg útfærsla verkanna er frábær. Að hafa gaman af, að taka sig ekki of hátíðlega og prófa að mála með olíulitum er markmið námskeiðanna og hefur verið gerður góður rómur að þeim. Hér má sjá nokkrar myndir af námskeiðunum.

 Svo nú er bara að smella sér á sýningu á Sjómannadaginn, við höfnina í Hafnarfirði. Legg upp með fína stemmingu, kaffisopa og með því og jafnvel harmonikkutónlist ef þannig verkast. Ég verð með einhver námskeið i sumar og auglýsi það þegar þar að kemur. 

Málverk

Nú fer kennslan að hefjast hjá mér og gott að skoða bækur, bloggsíður og myndbönd til að koma sér af stað. Hvað það er sem hrífur mann akkúrat núna og hvert leitar hugurinn? Á bókasafninu í Hafnarfirði í dag voru óvenju margar góðar listaverkabækur inni sem ég hef ekki skoðað áður og alltaf gaman að enduruppgötva þá sem maður kannski var búinn að leggja til hliðar fyrir löngu. Eftir sem áður sakna ég bóka um þessa stóru mögnuðu málara sem voru upp á sitt besta á 6. og 7unda áratugnum svo sem Robert Rauschenberg sem var snillingur í ýmsum efnum og grunnum og Jasper Johns sömuleiðis sem m.a. hafði áhrif á þennan málara: Brice Marden(1938) er með flotta sýn á málverkið og sterkt myndmál sem hann er alltaf að þróa. Það er gaman að sjá hvað hann notar fjölbreytt tól til að mála með og hvað þau skapa mikla dýpt í verkum hans.

Huliðsheimar - Sýning

Myndin er tekin á vinnustofunni núna í vikunni
af Kristínu Bogadóttur ljósmyndara. 

Ég opna sýningu með nýjum málverkum á vinnustofu minni 1. nóvember. Tilefnið er meðfram öðru Dagur myndlistar sjá hér sem er 2. nóvember og allir listamenn út um allt land opna vinnustofur sínar upp á gátt og fannst mér tilhlýðlegt að setja upp sýningu sem sýndi það sem fram fer á vinnustofunni.
Hér er það sem ég segi um sýninguna:
Sú vinna sem fram fer á vinnustofunni fer oftast fram í hljóði. Sum verkanna sem ég geri þar ná aldrei augum annarra en eigenda sinna. Undanfarin ár hef ég staðið í ýmsum óskyldum verkefnum sem gætu virst sundurlaus og úr samhengi við annað sem ég geri.

Það er mín skoðun að allt sem við gerum skipti máli og hafi áhrif. Mig langaði því einfaldlega að velja hér saman þau málverk sem ég hef verið að gera og sýna í einum sal í mínu samhengi. Sum var ég að klára, önnur eru þegar farin frá mér(og koma nú aftur stutta stund). Þegar öllu er á botninn hvolft þá er ég nefnilega alltaf að mála.

Alltaf eitthvað á trönunum...

Sýninguna tileinka ég foreldrum mínum. 1. nóvember skipaði sérstakan sess í þeirra lífi og þennan dag eru 60 ár frá því þau létu gefa sig saman í Reykjavík. Það veganesti sem ég hlaut frá þeim er ekki lítið. Pabbi, Sæmundur Jónsson sem látinn er fyrir röskum áratug var alveg sérstakur öðlingur, alltaf með söng eða blístur á vörunum, lundin einstök, en svo var hann líka drífandi og ákveðinn í þvi sem hann ætlaði sér og sagði gjarnan hvort það væri bara ekki spurning um að byrja á hlutunum.....og hún mamma, Svanfríður Ingvarsdóttir er sko engri lík. Ég get með sanni sagt að ég væri ekki það sem ég er í dag ef hún og pabbi hefðu ekki hvatt mig áfram, sent í myndlistarskóla og í píanótíma og til útlanda að skoða heiminn. Svo er hún mamma líka bara svo skemmtilegur félagi og mikil "Menningarstofnun" í sjálfu sér, alltaf með eitthvað í deiglunni og sannar það fyrir mér að aldur er fullkomlega afstæður og ekkert er ómögulegt! Æðruleysi þeirra beggja og víðsýni ásamt því tónlistaruppeldi sem síaðist inn í sál mína og tók sér bólfestu hefur haft viðvarandi áhrif á mína listsköpun og gert mig að því sem ég er í dag.

Á Degi myndlistar finnst mér líka mikilvægt að muna eftir stuðningsmönnum mínum sem leggja lykkju á leið sína öllu jöfnu til að sjá hvað ég er að gera og eru alltaf velkomin.Það er nefnilega svo ótrúlega mikilvægt að eiga sér góða stuðningsmenn sem hvetja mann áfram og halda manni við efnið.

Sýningin stendur frá 1.11.-21.11 og það er opið alla daga nema föstudaga frá 14-17.

Að fljúga hærra....

Að mörgu leyti notalegt þegar haustið kemur. Með djúpum haustlægðum, roki, kulda, stillum, fallegum litum og tærri fjallasýn kemur maður auga á margt sem fer framhjá manni þegar sumarið er í algleymingi. Haustinu fylgja líka fastir liðir eins og kennsla og umsóknaferli fyrir ýmislegt. Maður skerpir á áherslunum, setur sér ný markmið og leyfir sér að "fljúga hærra" amk. í huganum.

Eyja I - 60x60/Island I

Eyja II 60x60/Island II

Eyja III 60x60 Olía á tré
Island III 60x60 Oil on Wood

Ég var nýlega í Kaupmannahöfn þar sem ég tók þátt í Art Copenhagen á vegum Gallerí Foldar , en þar voru um 60 gallerí víðsvegar að að kynna listamenn sína og var sannarlega áhugavert og uppbyggjandi að fá þetta tækifæri til að bera sig saman við það besta og ekki hvað síst að sjá hvað listaheimurinn er fjölbreyttur í allri sinni dýrð, það besta snertir mann djúpt, annað alls ekki eins og gengur. Áhugavert var líka að sjá hvað galleríin hafa mismunandi áherslur og hvernig þau kynna sitt fólk. Sjálf var ég mjög sátt við mitt gallerí sem var að taka þátt í fyrsta sinn og gerði það afar vel, básinn flottur og faglega upp settur og aðlaðandi umhverfi og viðmót svo margir stoppuðu og skoðuðu af áhuga. Oftar en einu sinni gafst tilefni til að taka tappa úr kampavínsflösku og lyfta glasi á básnum okkar og ástæða til að óska Gallerí Fold til hamingju með árangurinn.
Hér má kíkja á heimasíðu messunnar: http://artcopenhagen.dk/

slóð... Olía á tré 90x130
track.... Oil on Wood 90x130cm.

DEGAS 1834-1917

Degas - Landslag - Monoþrykk 

Búið að teikna ofan í með pastellitum.

Þegar maður er búinn að skoða allar mögulegar gerðir af myndlist í órólegu umhverfi er ótrúlega róandi og gefandi að fara á söfn sem búa yfir fágun og gæðum sem finnst ekki í hinum hraða nútíma listheimi. Á sunnudögum er frítt inn á Glyptekið og ég var svo heppin að fá tækifæri til að sjá sýningu með meistara Degas og aðferðum hans. Þessi sýning hefur verið uppi í allt sumar og hreinlega slegið í gegn og þegar við komum þangað á síðasta sýningardegi voru allir salir stappaðir af fólki. Það truflaði mann þó ekkert við að njóta meistaratakta Degas og sökkva sér í aðferðir og leiðir og líf hans sem var skilmerkilega sett upp á veggjum safnsins.



“No art is less spontaneous than mine,” asserted Edgar Degas (1834-1917). “What I do results from reflection and the study of the great masters; I know nothing of inspiration, spontaneity and temperament.”

Degas tilheyrir Impressionistunum en skar sig að mörgu leyti úr, sérstaklega hvað varðaði vinnulag og aðferðir en hann málaði td. ekki mikið úti við, skissaði gjarnan á vettvangi svo sem sjá má á ballerínumyndum hans, en leyfði sér svo að  láta málverkið taka völdin á vinnustofunni og því búa myndir hans yfir sérstökum töfrum og innsæi sem skapast af því. Hann sagðist þó sjálfur ekki vera túlkandi og eins og sjá má í orðum hans hér að ofan. Hann notaði marga miðla, hreyfst t.a.m. af ljósmyndun en í verkum sínum notaði hann olíupastel, þurrkrít og teikningu með kolum á pappír, en hann vann líka með grafík svo sem litógrafíur, ætingar og monoþrykk sem hann málaði svo í með pastellitum. Í  málverkum sínum notar hann terpentínu næstum eingöngu til að þynna litinn og notar litinn þykkt til að ná línunni, leyfir því að standa til morguns og dregur svo litinn út vel terpentínuþynntan. Skúlptúra sína hugsaði hann næstum eingöngu sem skissur fyrir sig sjálfan, gerði þá litla og vann þá gjarnan með vaxi utan á vír sem hann var búinn að móta.  En hér er hlekkur á sýninguna:
http://www.glyptoteket.com/whats-on/calendar/degas-method

Degas - Teikning á litaðan pappír með kolum.

Málað með hvítum olíulit eða krít til skerpingar.

Degas (detail) Þarna sést vel hvernig hann teiknar línuna 

með þykkum lit og dregur hann svo út terpentínuþynntan.

Degas(detail). Þetta er olíupastel á pappír. 

Degas - Monoþrykk. Hann valsar svartan litinn á plötu, 

þurrkar í burtu með tusku, teiknar í með tuskunni líka

  og jafnvel pensli áður en hann leggur pappírinn ofan á 

og setur í gegnum pressu eða þrýstir bara á með lófanum. 

Svo teiknar hann með hvítri krít ofan i þegar myndin er þurr.

Sumar 2013

Oft er sumarið tími rólegheita, ferðalög, náttúruskoðun og sveitaferðir taka yfir og lítill tími í listskoðun af einhverju viti. Eftir að hafa haldið sýningu í sal ÍG í byrjun júní og setið yfir henni af miklum móð, staðið fyrir námskeiði og setið við trönurnar við að gera nýjar myndir(meira af  því síðar) var gott að taka sér dulítið næði og smella sér norður yfir heiðar. Akureyrar svæðið er smekkfullt af flottri myndlist en tímans vegna sá ég bara "Réttardag" Aðalheiðar í Ketilhúsinu alveg stórskemmtilega innsetningu með mögnuðum skúlptúrum. HInsvegar fór ég á Safnasafnið og  var svo heppin að hitta Níels Hafstein sjálfan sem sagði mér eitt og annað skemmtilegt eftir að ég hafði skoðað safnið, sérstaklega litla sýningu með verkum og bókum Karls Dunganon alveg ótrúlega magnaða og skemmtilega upp setta. Þetta hús er fullt af ævintýrum og stutt heimsókn þangað lifir lengi í minningunni og kallar fram bros. Í hvert skipti sem ég kem þar við er eitthvað nýtt að sjá og alltaf langar mig að vera lengur, líta í bók, horfa á lækinn sem rennur fyrir utan gluggann eða skoða listaverkin mögnuð af ýmsu tagi. Níels sagði mér meðal annars af þessu Ingvar Ellert Vignisson - Sýning . Það er gaman að skoða verk hans sem safnið varðveitir og eru til sýnis á vef þess: 

Það eru margir samtímalistamenn sem sækja mikið í alþýðulist af þessu tagi og áhrifin leyna sér ekki. Þegar verkunum er teflt saman á faglegan hátt eins og á Safnasafninu verða skilin óljós og líklega eru skilaboðin þau að halda í ástríðuna fyrir því sem þú ert að gera. Gleyma sér svona eins og þegar maður er í sumarfríi og fer um sveitir landsins og leitar uppi það sem kveikir áhuga eða snertir. Svo má líka fara á Listasafn Íslands og skoða verk Söru Riel sem sannarlega skapar sinn eigin heim á áhugaverðan máta. Hér er heimasíðan hennar: http://www.sarariel.com/

Kleine Welt II / documenti

Boðskort

Opnaði sýninguna Kleine Welt II / documenti 1, júní  sl. í sal ÍG. Þetta er einskonar framhaldssýning af fyrri sýningu minni í Kirsuberjatrénu í febrúar sl. Ég fer þá leið að setja nánast allt fram sem ég vann í Þýskalandi í nóvember sl. og útvíkka þannig þennan "litla heim". Með því er ég að melta hvað það er sem ég hef í höndunum. Mér finnst forvitnileg viðbrögð áhorfenda og legg mig fram um að tala við þá um sýninguna og verk mín. Það er mjög áhugavert að sitja sjálfur yfir sýningu. Viðbrögð fólks eru allavega og einhverjir búast við einhverju allt öðru en því sem blasir við þeim. En hér er texti úr sýningarskrá:

Á þessari sýningu Kleine Welt II / documenti eða skrásetning er enn ríkari áhersla á hið skrásetta ferli og hugmyndir settar fram með formlegum hætti og taka á sig skýrari mynd. Með því að sýna þessar hugmyndir/skissur í mismunandi rýmum verður ákveðin þróun og samtal listamannsins við áhorfendur um ferlið útvíkkar þennan “smáa heim” og stækkar. Skissur verða að fullbúnum verkum með sjálfstætt líf. Ferðalangur og goðsagnakenndar verur takast á loft eða lenda á hillu og hið skrásetta líf frá tilteknum tíma öðlast nýtt gildi þegar það er sett í annað samhengi. Tilgangurinn er öðrum þræði að velta því fyrir sér hvað sé “í pípunum”? Hvers virði er einn mánuður í lífi listamanns? Hverju kemur hann í verk? Hvað verður um það? Skiptir það einhverju máli og þá fyrir hvern? Hvar var hann staddur og hvert leiðir þessi dvöl hann?

.

Ný uppgötvun - William Hogarth

William Hogarth 1697-1764

Svo gaman þegar maður uppgötvar einhverja listamenn fyrir tilviljun. Var að lesa bókagagnrýni á "Druslubókum og doðröntum"og þar var minnst á William Hogarth og kenningar hans um sjónræna fegurð. Ég fór nú að fletta honum upp og skoða. Fyrsta myndin sem kom upp er þessi sjálfsmynd hans með hundinum en þegar ég las meira um hann þá komst ég að ýmsu. Hann er einn af þessum stóru bresku málurum, var uppi á 18. öld og hafði víðtæk áhrif og lét sér ekkert óviðkomandi. Hann hafði td. mikil áhrif á þróun skopmynda, vann td. pólitískar grafíkmyndir(ætingar) sem öðluðust mikla útbreiðslu.  Þegar maður skoðar myndirnar hans þá eru þær merkilega "sviðsettar"og gaman væri ef einhver málari/grafíklistamaður í dag festi kosningabaráttuna á striga/blað.  

Hundarnir eru ótrúlega fyndnir og setja svip...

Svipurinn á barninu er óvanalegur fyrir málverk frá þessum tíma.

Persónusköpunin er skemmtileg og eins og maður kannist td. við þennan í rauða frakkanum.

Ískalda íslenska vorið

Eduard Manet(1832-1883) - Vetrargarður

Það er nokkuð napurt úti um þessar mundir þó birtan sé um það bil að ná yfirhöndinni.  Einhverra hluta vegna eru grænir litir áberandi á litapalettunni og gróður, mosi, laufblöð og plöntur þrengja sér inn í myndefnið. Ég sá þessa mynd Manets nýverið í Berlín og var algerlega heilluð. Þetta er mjög stór mynd og þessi litla ljómynd gefur engan veginn til kynna áhrifin sem hún býr yfir. En hugrenningarnar sem fylgja nafninu eru áhugaverðar. Afhverju er þetta Vetrargarður? Hvaðan koma þessar plöntur. Hvar er parið? Hvernig er sambandið á milli þeirra? Hvernig manneskja er konan? Það er svolítið ringlað andrúmsloftið í kringum hana og litirnir og litanotkunin gefa það líka til kynna. En maðurinn? Er hann ekki dreginn mun skarpari dráttum, svartur litur öryggis og staðfestu. Gróðurinn er líka áhugaverður, hjá konunni mjúkar bleikar nellikur en hjá manninum pálmi í einum lit.

Rabarbari er oft fyrsti vorboðinn...

Tími til að stúdera plöntur og skoða bækur og láta fara vel um sig.

Kleine Welt - Sýningarlok

Sýningin mín Kleine Welt í Herberginu/Kirsuberjatrénu opnaði fimmtudaginn 7. febrúar og lýkur nú sunnudaginn 24. febrúar. Það er opið virka daga frá 11-18, á laugardag kl. 11-16 og sýningarlokadagur er á sunnudaginn kl. 15-17. Það hefur verið gaman að standa að þessari litlu sýningu og margir hafa komið og skoðað, enda staðsetningin góð og einfalt að bregða sér í bæinn. Þessi elskulega búð hefur líka svo marga fallega muni til sýnis og þær sem að henni standa eru hver annarri yndislegri og margir sem líta inn, túristar sem aðrir. Ég fékk frábæran ljósmyndara til að mynda sýninguna fyrir mig og hér eru nokkrar myndir.